یادم باشد حرفی نزنم که دل بلرزد .....

شقايق گلي عاشق

شقایق گفت :با خنده نه بیمارم، نه تبدارم
اگر سرخم چنان آتش حدیث دیگری دارم
گلی بودم به صحرایی نه با این رنگ و زیبایی
نبودم آن زمان هرگز نشان عشق و شیدایی
یکی از روزهایی که زمین تبدار و سوزان بود
و صحرا در عطش می سوخت تمام غنچه ها تشنه
ومن بی تاب و خشکیده تنم در آتشی می سوخت
ز ره آمد یکی خسته، به پایش خار بنشسته
و عشق از چهره اش پیدای پیدا بود

ز آنچه زیر لب می گفت
شنیدم سخت شیدا بود

نمی دانم چه بیماری
به جان دلبرش افتاده بود-اما-
طبیبان گفته بودندش
اگر یک شاخه گل آرد
ازآن نوعی که من بودم
بگیرند ریشه اش را و
بسوزانند
شود مرهم
برای دلبرش آندم
شفا یابد
چنانچه با خودش می گفت

بسی کوه و بیابان را
بسی صحرای سوزان را

به دنبال گلش بوده
و یک دم هم نیاسوده،

که افتاد چشم او ناگه
به روی من
بدون لحظه ای تردید، شتابان شد به سوی من
به آسانی مرا با ریشه از خاکم جدا کرد و
به ره افتاد
و او می رفت و من در دست او بودم
و او هرلحظه سر را
رو به بالاها
تشکر از خدا می کرد
پس از چندی
هوا چون کورۀ آتش، زمین می سوخت
و دیگر داشت در دستش تمام ریشه ام می سوخت
به لب هایی که تاول داشت گفت:اما چه باید کرد؟
در این صحرا که آبی نیست
به جانم هیچ تابی نیست
اگر گل ریشه اش سوزد که وای بر من
برای دلبرم هرگز
دوایی نیست
و از این گل که جایی نیست

خودش هم تشنه بود اما!!
نمی فهمید حالش را چنان می رفت و
من در دست اوبودم
و حالامن تمام هست او بودم
دلم می سوخت اما راه پایان کو ؟
نه حتی آب،نسیمی در بیابان کو ؟
و دیگر داشت در دستش تمام جان من می سوخت
که ناگه
روی زانوهای خود خم شد دگر از صبر او کم شد
دلش لبریز ماتم شد کمی اندیشه کرد- آنگه -
مرا در گوشه ای از آن بیابان کاشت
نشست و سینه را با سنگ خارایی
زهم بشکافت
زهم بشکافت
اما ! آه
صدای قلب او گویی جهان را زیرو رو می کرد
زمین و آسمان را پشت و رو می کرد
و هر چیزی که هرجا بود با غم رو به رو می کرد
نمی دانم چه می گویم ؟ به جای آب، خونش را
به من می داد و بر لب های او فریاد
"بمان ای گل
که تو تاج سرم هستی
دوای دلبرم هستی
بمان ای گل"
ومن ماندم
نشان عشق و شیدایی
و با این رنگ و زیبایی
و نام من شقایق شد
گل همیشه عاشق شد

بسمه تعالي

مرا نه سر نه سامان آفريدند             پريشانم پريشان آفريدند

پريشان خاطران رفتنددرخاك         مراازخاك ايشان آفريدند

اي اشك

نمي دانم به خاطر چه چيزي اشك مي ريزم به خاطر عشق از دست رفته ام يا به خاطر نگاههاي توكه نمي دانم به آنها صداقت بدهم يا دروغ .

اي اشك اي چكيده قلب ناتوانم اي مايه تسكين دهنده دروني دردمندان اي اشكها بباريد تابابارش شما بتوانم از آتش اين قلب كه به خاطر محبوبم شعله ور مي شود درامان باشم . اي اشك اي مونس وغمخوار عاشقان حال چه درحسرت وناكامي من به تو پناه مي آورم . ! ! !

«توتنها يار وفادار مني كه هيچگاه تركم نخواهي كرد.»

لحظه موعود

با دلهره و تشويش شك كردم به كار خويش كه يك راه نشناخته يك عمر ديگه در پيش ، گفتم  از چي  مي ترسي  آخرش يك راهي   هست ،  دلم    مي خواست نرم دستام درحيات وداشت مي بست ، گفتم نكنم ترديد در حياط وخوب بستم به انتظار هيچ چيزي ديگه يك لهظه ننشستم ، انگار كه يكي مي گفت : لحظه موعوده ترديد نكني يك وقت نه ديره ونه زود ، راه افتادم وهي رفتم شايد دلم كمي واشه به عشقي كه يك جور امروز زود بگذره فردا شه ، به اميدي كه تا فردا نور اميدي پيداشه.

همون كه فكر نمي كرديم نموندش

همون كه فكر نمي كرديم نموندش ، ديدي رفت و دل ما رو سوزوندش ، ديدي عشقي نبود در تارو پودش ديدي گفت : عاشق عاشق نبودش.

امشب همه جا حرف از آسمون و مهتابه ، تموم خانه ها بيدار ، اين خونه فقط خوابه ، تو كه رفتي هواي خونه تب داره ، داره از در و ديوارش غم  عشق تو مي باره ، دارم مي ميرم از بس غصه خوردم بيا برگرد تا از عشقت نمردم.

حياط خونه دلگيره ، درختا همه خاموشن به جاي كفتر و گنجشك كلاغاي سياه پوشن ، چراغ خونه خوابيده توي دنياي خاموشي ديگه ساعت روي طاقچه كارش شده فراموشي.

دیگه بارون نمی باره ُ گرچه ابره سياهه

توکه نیستی تواین خونه ُ دیگه آشفته بازاره

تموم گلها خشكيدن مثل خار بيابونها، ديگه از رنگ و رو رفته كوچه وخيابونها ، شوق و دلگرمي همه رفته از اين خونه ، بي تو زندگي سخته اما  مردن چه آسونه.

«(مي گن دنياست حيرونه مي گم نه ، دل پريشونه)»

وقتي كه پشتت خاليه يا تكيه گاهت پوشاليه ، حتمي زمينت مي زنند ، اميدت هم خياليه ، با اين چيزهائيكه ديدم ، ترسم گرفته     ترسيدم ، دلم مي خواد زار بزنم سرم رو به ديوار بزنم ، زمين وزمون و بدوزم     قور بگيرم ،  تا بسوزم .

يك دل دارم كارش شكستن شده

                                                          كار ديگش تنها نشستن شده

« من كه تو لاك خودم بودم ،      يه عمري كه من مردم نمي ديدي مگه هر روز سر خاك خودم بودم.»

نور اميد

واسه مني كه دلتنگم           از زندگي دلگيرم   

             بهتره سفرکردن                       وگرنه اينجا ميميرم.

درگذر از هر گذري خبر نبود از خبري نه زنده بود زندگي نه مرگ را بود اثري ، نه ارزش گلايه اي ، نه فرصتي به چاره اي ، چه مي توان دوا نمودبه قلب پاره پاره اي . از هيچ راه افتادم دل وبه جاده ها دادم از ياد همه رفته سر در گم و آشفته ، نه در گذر گاه كسي ، نه جنبش خار و خسي ، نه پر زدن در قفسي ، نه منتظر هم نفسي ، گفتم از چه مي ترسي آخرش يه راهي هست آخرش مگه رنگي بدتر از سياهي هست.

 سهم دل ما اين بود آلوده و بيهوده تابوده همين بوده.

نه رو سفيد ميشه يار                                     نه سرفراز در ديار          

            ببين چگونه گم شدي                             سوار عشق در غبار

((را ه افتادم و هي رفتم شايد دلم كمي وا شه به عشقي كه يك جور امروز زود بگذر فردا شه به اميدي كه ؛ فردا نور اميدي پيدا شه .))